شرح دعای مکارم الاخلاق توسط استاد شیخ علی مراد زاده

وَعَبِّدْنى لَكَ وَلاتُفْسِدْ عِبادَتى بِالْعُجْبِ  
و بر بندگيت رامم ساز و بندگيم را به آلودگى خودپسندى تباه مكن .
این عبارت عبارت خیلی مهمی است.  خدایا مرا بنده خودت کن.
این عبارت پنج مطلب مهم دارد:
1- عبودیت یا بندگی
2- لَکَ ؛ برای تو
3- لا تُفسد  ؛ فاسد مکن
4- عِبادتی ، عبادت من
5- عُجب
در فراز اول سخن از بندگی است و در فراز بعد سخن از عبادت
فرق عبودیت با عبادت در چیست؟
عبودیت با عبادت دو مقوله هستند. عبودیت یعنی اطاعت محض، بی چون و چرا، تسلیم محض بودن، راضی بودن به آن چیزی که معبود برایت مقدر کرده. لذا در قرآن می فرماید:
 « فَلا وَ رَبِّکَ لا يُؤْمِنُونَ حَتَّي يُحَکِّمُوکَ فيما شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لا يَجِدُوا في‏ أَنْفُسِهِمْ حَرَجاً مِمَّا قَضَيْتَ وَ يُسَلِّمُوا تَسْليماً
به پروردگارت سوگند که آنان مؤمن حقیقی نخواهند بود ، مگر آنکه تو را در آنچه میان خود نزاع واختلاف دارند به داوری بپذیرند سپس از حکمی که کرده ای دروجودشان هیچ دل تنگی و ناخشنودی احساس نکنند ، وبه طور کامل تسلیم شوند.» ( نساء/65)

وَعَبِّدْنى لَکَ یعنی من تسلیم محض تو باشم نه بنده طاغوت، بنده شکم و هوی و هوس ، بنده ثروت و شهرت و ............ نباشم. این عبودیت است.
حالا که شما تسلیم محض شدید، خداوند می فرماید: وَاَقیموُا الصلوه ......نماز بخوان، زکات بده
لذا خداوند می فرماید:
« .....وَ ما آتاکُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ ما نَهاکُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا وَ اتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ شَديدُ الْعِقابِ
آنچه را رسول خدا برای شما آورده بگیرید ( و اجرا کنید ) ، و از آنچه نهی کرده خودداری نمایید و از ( مخالفت ) خدا بپرهیزید که خداوند کیفرش شدید است!» ( سوره حشر / 7)
و یا : يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا أَطيعُوا اللَّهَ وَ أَطيعُوا الرَّسُولَ
ای کسانی که ایمان آورده اید! اطاعت کنید خدا را ، و اطاعت کنید رسول ( خدا ) را. (سوره محمد / 33)
وقتی روح بندگی در انسان تقویت شد، به دنبالش اینها را هم دارد.
اما عبادت:
ما به چه چیزی عبادت می گوییم؟
واجبات از نظر فقه به دو دسته تقسیم می شود:
واجبات تعبّدی و واجبات توصّلی
واجبات تعبدی واجباتی است که در آن قصد قربت هست. مثل نماز، روزه، وضو و .....
واجبات توصلی واجباتی است که باید انجام شود ولی قصد قربت نمی کنیم. مثل شستن دست که نجس شده یا تطهیر لباسی که نجس شده. اینها واجب هست اما برای انجام آن قصد قربت نمی کنی.
حالا « هر عملی که به قصد قربت انجام می شود عبادت است.»
نکته بعدی این که وقتی قصد قربت کردی، دیگر منحصر به نماز و روزه و امثالهم نمی شود. اینها مواردی است که شرع بیان کرده. هر عملی که انسان انجام دهد به قصد تقرب به خدا، آن عمل عبادت محسوب می شود.
لذا ملاحظه می کنید خیلی از اعمالی که عبادت اصطلاحی نیست، اما عبادت است. خدمت به خلق هم عبادت است اگر به قصد قربت باشد، و خوابیدن و غذا خوردن و کار کردن و ......
با این حساب تمام مستحبات و مکروهات می توانند در قالب عبادت باشد. لذا سلمان فرسی می گوید که من هر شب تا صبح خدا را عبادت می کنم. پرسیدند چگونه؟ گفت از پیامبر (ص) شنیدم که اگر کسی با وضو بخوابد گویی تا صبح خدا را عبادت کرده.
نکته بعد: ما عبادت را به قصد تقرب به خدا انجام می دهیم. حالا تقرب به خدا یعنی چه؟ قرب به خداوند چه معنایی دارد؟ قطعا قرب مکانی و زمانی نیست. قرب به خدا یعنی قرب از حیث صفات. یعنی شما صفات الهی را بشناسید، هم سنخ شوی با خدا، یعنی هر صفتی که خدا دارد، آن را در خودت پیاده کنی.
اینجاست که می گوییم اهل بیت علیهم السلام تجلی اسماء الهی هستند. یعنی یک انسان اگر بخواهد بندگی خدا را داشته باشدو تقرب پیدا کند، عبادتش در این است که صفات خداوند را در وجود خودش پیاده کند.
حالا معنا می شود این آیه که :  إِنَّ الصَّلاةَ تَنْهي‏ عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْکَرِ
 یقیناً نماز از کارهای زشت ، و کارهای ناپسند باز می دارد. ( عنکبوت / 45)
عبادتی موجب نزدیکی به خداست که برای ما هم سنخی با خدا را بیاورد. تقرب این نیست که قبل از نماز بگویی قربت الی الله.  پس اگر داریم: الصّلوة قربان‏ كلّ‏ تقىّ‏.
« نماز نزديك‏كننده هر پرهيزگاري است؛ بخداى تعالى»
 (شرح فارسى شهاب الأخبار(كلمات قصار پيامبر خاتم ص)، متن، ص: 86)

‏ یعنی این که صفات تو به صفات الهی متصل شود.
نکته بعد: صفات الهی کدامند؟ یا کافی یا وافی یا شافی یا ستار یا غفار و ......
آیا می شود یک نفر نماز بخواند ولی ستار نباشد؟ پس اگر کسی نماز بخواند ولی عیب دیگران را بر ملا می کند، او قربت الی الله نماز نخوانده در نماز تقرب پیدا نکرده.
اگر یک نفر نماز بخواند ولی اشتباه دیگران را نبخشد، یعنی غفار نیست، نمازش برای او تقرب حاصل نکرده. در دعای جوشن، هزار اسم خدا را تکرار می کنیم. یعنی اینها را باید در وجودمان پیاده کنیم تا نماز ما موجب تقرب ما به خدا شود.
گره از کار خلق باز کردن می شود تقرب به خدا. حالا فکر کنید ببینید آیا ما عبادت می کنیم؟ آیا واقعا عبادت های ما چیزی به حساب می آید؟ اینجاست که عبادت های ما عبودیت نمی آورد.
امام سجاد(ع) عبودیت را در کنار عبادت مطرح می کند.     والسلام.

تاریخ ارسال: 1394/11/29
تعداد بازدید: 380

نظرات کاربران

عباس مسجدی 1394/12/3 8:17:12

از دوستانی که زحمت آماده سازی و انعکاس مطالب جلسه فاطمیون به سایت را میکشند بسیار سپاسگزام .خدا به شما خیر بدهد .خیلی مرور مطالب آسان شده است

ارسال نظر

نام:
ایمیل:
سایت:
نظر:
متن داخل تصویر را وارد نمایید:
این قسمت به حروف بزرگ و کوچک حساس نیست.